De natuur, focus en evenwicht

Als kleine jongen klom ik graag in bomen. Ik zat daar nog toen mijn klasgenoten al strips en boeken begonnen te lezen. Toegegeven, het was een beetje frustrerend dat ik niet kon meepraten om ervaringen uit te wisselen.

Maar ik was anders en hield van het prachtig gevoel boven in de top van de den te zitten en van het uitzicht te genieten. Mijn ganse leven zal ik dan ook heel gevoelig blijven voor prachtige vergezichten. Zij geven mij een gevoel van kalmte en rust. Hierdoor kreeg ik respect voor de natuur. Immers zonder die den, zou ik dit gevoel niet kunnen hebben.

Maar ik leerde, toen nog onbewust, veel meer.

1. Hoe hoger ik klom, hoe meer ik de schrik voor de hoogte dient te overwinnen. Maar ik wist wat voor een gevoel het daarboven was en het verlangen naar dat gevoel maakte mij sterk om mijn vrees te overwinnen.
2. Op weg naar boven was het niet alleen de schrik die je **moet** overwinnen, de stam van de den werd smaller en bewoog feller naarmate je hoger klom.
3. Als het windstil was, geen probleem, maar bij wind moest je aan de andere kant hangen om een tegenwicht te vormen. Je diende constant evenwicht te zoeken.
4. Je diende gefocust te blijven en zelfs meer gefocust naar mate je hoger klom omdat het meer inpanningen van je vergde maar ook omdat er meer factoren de klim moeilijker maakte naarmate je vorderde.
5. Ik kwam tot het besef dat niet alleen het genieten van het uitzicht mij genot verschafte maar ook de weg naar de top. Het was boeiend. Soms brak een tak, soms gleed ik uit omdat de takken nat waren en diende ik mijn grip te verstevigen en mijn voeten beter te plaatsen om stabieler te kunnen afdrukken naar de volgende tak. De grootste schrik heb ik gehad toen ik te hoog geklommen was en de top brak. Er was een plotse windstoot. Ik kon het evenwicht niet tijdig herstellen waardoor mijn benen ober mij uitschoten en ik met beide armen aan de top hing.
Uiteraard boog deze door. Het was niet de eerste keer dat mij dit overkwam maar deze keer brak de top. Ik bleef kijken en grijpen naar de takken onder mij maar die bleven breken. Uiteindelijk hebben de laagste takken mijn val gebroken. Terwijl ik dan op mijn rug in het gras lag, zag ik de blauwe hemel tussen de takken door. Het was één van de mooiste momenten in mijn leven.

Conclusie:
De natuur leert ons heel veel. Zij leert ons zaken die overal toepasbaar zijn. Zelfs op onze carriere en menselijke relaties.
Hoe hoger de weg naar de top of hoe verder je wandelt (misschien hoe ouder je wordt, misschien hoe meer je bezit) hoe meer moeilijkheden je moet overwinnen, hoe meer je dient te oefenen en gefocust moet blijven. Moeilijkheden is misschien niet het juiste woord. Dit woord klinkt negatief. Het gaat om factoren buiten je zelf die je misschien niet kende en waarop je denkt geen controle te hebben.
Maar als je leert dat je niet alles kan weten, kan je juist plezier beleven aan het onverwachte en ongekende. Misschien leer je door deze houding nog meer.

Het valt mij eveneens op dat ik hier het woord moeten gebruik. Je moet je schrik overwinnen. Ik hou niet van dit woord ‘moeten’ behalve als het gaat om uit te drukken dat je geen keuze hebt op het pad dat je bewandelt om iets te doen of niet te doen als je verder wil.

20111106-225919.jpg

1 Comment on “De natuur, focus en evenwicht

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*